belevenissen
zondag 27 februari 2010
Al heel vroeg Bas naar het vliegveld gebracht en verder is het wat uitrusten, mensen ontmoeten van Cefa
en anderen, dus een rustig dagje vandaag en ook weer de mogelijkheid om te internetten
zaterdag 27 februari 2010
Al vroeg (eind van de ochtend) komen we aan in Dar es Salaam, laten de huurauto wassen, boeken in
in het hotel en gaan even slapen, waarna we de auto inleveren. Voor de avond hebben we afgesproken met een heel stel ergens te gaan eten,
vrijwel allemaal oude bekenden, een paar nieuwe gezichten.
vrijdag 26 februari 2010
De terugreis is begonnen; we willen er twee dagen over doen, maar als alles vlot verloopt
kan het misschien ook in 1 dag; we zien wel. Weer gelunched in Moshi; wat een mooie plaats is en vandaar verder.
Tegen de tijd dat het donker werd en we een hotel wilden zoeken, was het voorbij met de pret: geen hotel te bekennen en in
het donker rijden is daar beslist geen pretje; van alles rijdt onverlicht rond, er lopen veel mensen gewoon op straat, maar ook
(vracht)wagens die stuk zijn staan gewoon midden op de weg. En ja hoor, op een gegeven moment stuiten we op een soort file
die we voorzichtig voorbijrijden en dan kunnen we niet verder: dwars over de weg ligt een vrachtwagen op zijn kant.
De chauffeur is er uit, maar zijn linkerarm is helemaal beschadigd en bij de duim/pols steekt er een stuk bot naar buiten; het geheel bloedt ook behoorlijk.
Er staan heel wat mensen te kijken hoe die vergaat van de pijn, maar nog niemand heeft wat gedaan. Wij vragen waar het dichtstbijzijnde hospitaal is;
zetten de man in de auto, vragen een andere als gids mee hoe we moeten rijden en daar gaan we dan. Daar aangekomen wordt de dokter
gebeld en ze beginnen vast met schoonmaken. De dokter geeft ons een briefje mee (met een soort recept voor een pijnstiller,
wijst naar een (apotekers)winkeltje verderop en daar kunnen we dus die pijnstiller kopen. Dan zet ze het bot terug en gaat hechten.
Dat gaat echt grofweg en de man vergaat ook nog van de pijn. Dan, tijdens het hechten, valt de stroom uit. Bas haalt uit de auto zijn zaklantaarn
en ik ga bijschijnen, dus toch nog weer een vorm van assistentie daar. Nog een keer naar het winkeltje voor verband; wat eten voor
degene die meeging en voor de patient (die moet een nachtje blijven) en we kunnen weer vertrekken, m aar ondertussen is het behoorlijk laat
en weten we nog steeds geen hotel. we rijden rustig door tot een uur of een, voordat we een hotel zien en daar overnachten we
maar twee uur rijden van Dar es Salaam vandaan.
donderdag 25 februari 2010
Nu zijn we wel redelijk vroeg vertrokken, omdat we door het Ngorogoro conservation park
willen rijden tot de grens met het Serengetipark; daar is een meer en op de vlakte daarvoor en bij dat meer zijn er deze tijd van het jaar
veel gnoe's te bekennen. Nou dat heet!!! Duizenden lopen er op de vlakte, maar ook in dat meer was het een drukte van jewelste.
en steeds kwamen er weer nieuwe groepen aangerend om ook te kunnen spetteren in het meer, een geweldig gezicht!!
Onderweg hadden we dus ook nog een mooi uitzicht op de Ngorogoro krater.
woensdag 24 februari 2010
Het plan was om vandaag een hele dag naar het Tarangire park te gaan, zodat
we ook naar het zuidelijk gedeelte konden, maar we hadden niet zoveel zin om vroeg weg te gaan en daarna maar besloten om het Lake
Manyara National Park dan maar te bekijken; ook dat was erg mooi
dinsdag 23 februari 2010
In de ochtend naar het Tarangire National Park, daarna een hele rondtocht,
dwars door de bergen die daar vlakbij liggen. Met schitterende vergezichten, maar een beetje eng was het ook wel.
maandag 22 februari 2010
Vanuit Arusha rustig aan verder naar de lodge vlakbij het Tarangire National Park.
Daar eenmaal geinstalleerd en de lunch gehad, besloten we om die middag ook maar vast een kijkje te nemen in het Park.
Het is een erg mooi park qua landschap en natuurlijk ook al wel veel wild gezien.
zondag 21 februari 2010
En maar weer verder, voorbij de Kilimanjaro, maar daar zagen we weinig van,
deze zat helemaal in de wolken. Misschien zien we hem morgen vanuit de verte. We overnachten nu in Arusha in een luxe hotel met internetmogelijkheden,
vandaar dat er weer even wat op de site gezet kan worden.
zaterdag 20 februari 2010
We hebben de auto opgehaald en zijn rustig aan vertrokken; een paar uur bezig geweest om Dar es Salaam uit te komen.
Het verkeer staat hier elke dag vast en bovendien reden we steeds mis. daarna verliep alles goed, maar ook nu weer met corruptie
te maken gehad: een politieagent die ons wilde bekeuren voor iets wat niet waar was; we moesten gewoon betalen. Toen Bas om een bon vroeg
pakte hij wel het opschrijfboekje en zei dat hij deze niet zou gaan gebruiken, als we hem een beetje geld gaven........... ja, ja.
Daarna hebben we nog een eind voor Moshi en nog voor het donker werd (want daarna is het gevaarlijker rijden) ingeboekt op een eenvoudige lodge.
Toen we vroegen of we daar ook konden eten, moesten ze eerst even vragen , en ja hoor, de kip kon geslacht en die hebben we later met wat rijst lekker
opgepeuzeld.
vrijdag 19 februari 2010
Al vroeg opgestaan en Bas van het vliegveld gehaald. Leuk om hem weer te zien. We hebben alleen de autohuur geregeld, verder doen we het vandaag rustig aan
en vertrekken dan morgen naar het Tarangari park (of zoiets). Om 1 extra nacht in Dar es Salaam te blijven is ook op verzoek van mijn
"Cefavrienden"; die wilden graag even kennismaken. Dus moest hij van nood ook een avond mee dakterrasfilosoferen.
En gelijk een afscheid van een aantal mensen, die niet meer in het hotel zijn als ik terugkom in Dar es Salaam.
donderdag 18 februari 2010
Weer terug naar Mwanza, daar nog het ziekenhuis bekeken en gevraagd of ik daar zou kunnen werken.
Maar meer voor de lol eigenlijk; het ziekenhuis is mij eigenlijk te groot. Als afscheid kreeg ik van de familie een mooie jurk die ze intussen hadden laten maken.
's Avonds weer met het vliegtuig terug naar Dar es Salaam gegaan.
woensdag 17 februari 2010
's Morgens als eerste heb ik de geit begroet, die daarna geslacht zou gaan worden.
Dit ter ere van mijn bezoek en 's avonds hadden we dus ook een waar feestmaal. Echt alles wordt gebruikt: alle ingewanden.
de maag, darmen (de dunnen darm wordt leeggeknepen, uitgespoeld en daarna gevlochten; op deze manier gebakken)
Ik heb veel foto's gemaakt, maat deze kunnen nu niet op internet, omdat ik niet via mijn eigen laptop kan werken in het internetcafe.
dinsdag 16 februari 2010
Eerst maar eens naar een internetcafe gegaan; ik heb van niemand meer sms/telefoonnummers, dus
even een oproep hiervoor, ik wil namelijk ook graag weten hoe het met mijn moeder gaat, die zal vandaag weer een operatie
ondergaan, hopelijk met meer succes dan de laatste keren. In de loop van de middag zijn we naar een dorp verderop gegaan(
naar meer familie). Hiervoor moesten we met de boot een stuk van het victoriameer oversteken. Deze streek is een
erg mooi landbouwgebied, heel groen, vooral nu natuurlijk in de regentijd. Omdat dit een klein dorp is, kun je bijna niet even ergens heen; je hebt er gewoon
werk aan om iedereen te begroeten, wat hier in Tanzania altijd heel uitgebreid gebeurt. 's Avonds op tij naar bed gegaan, moe van alle indrukken
maandag 15 februari 2010
Vandaag dus met het vliegtuig naar Mwanza(Victoriameer) gegaan.
Het is daar erg mooi, rotsachtig en in de avonden koelt het behoorlijk af, wat ook wel lekker is na al die warme nachten.
Omdat ik met iemand mee ben slapen we niet in een hotel, maar bij de familie thuis en dat is natuurlijk wel zo gezellig.
Lekker mee helpen koken op zo'n stoof met houtskool (dat heb ik deze weken in hotels het meest gemist: zelf kunnen koken.
's Avonds zijn we naar een of ander luxe hotel aan het meer geweest, waar we heerlijke koffie konden bestellen; ook iets wat ik wel
gemist heb.
zondag 14 februari 2010
Vandaag zijn we met een stel meiden van cefa en hun in Tanzania gemaakte vrienden naar een eiland gegaan: Bongoyo. Bij dat vriendenstel waren ook 3 kinderen; dus dat werd gezellig spetteren en zwemlessen. Toen we terug wilden en ik 1 been in de boot had om erin te klimmen,, werd de boot door een golf de andere kant op geslingerd. Gevolg: ik lag in het water, compleet met tas, telefoon, portemonnaie, etc. Dus ik moest kletsnat terug naar het hotel; daar voelde ik me helemaal niet prettig bij om zo over straat te moeten. Ook doet de telefoon het niet meer. ik heb hem schoongespoled en laat hem drogen; ik hoop dat het helpt; ik ben zo namelijk heel wat contacten/ telefoonnummers kwijt.
Ik kan wel gebeld worden, want ik had een reserve telefoon bij me.
Ik weet niet wanneer dit op internet kan. Nu is er weer geen internet in het hotel.
zaterdag 13 februari 2010
Gisteravond was het weer heel gezellig dakterrasfilosofie. Door de heerlijke nachttemperaturen
gaat dit heel gemakkelijk door tot in de late uurtjes. Dus vanmorgen niet al te vroeg op en toen de hele boel maar
eens omgepakt; ik ga natuurlijk niet m'n hele hebben en houwen meenemen naar Mwanza; dus de grote koffer gaat hier in opslag.
vrijdag 12 februari 2010
vandaag tickets gekocht voor Mwanza (victoriameer) en gewinkeld (ja,ja!) met twee
meiden van Cefa (het hotel);we hebben steeds gereisd met de baadjaji, dat is zo'n driewielerscooter of zo iets.
wel grappig en je hebt goede airco; maar volgens mij zijn ze eigenlijk behoorlijk gevaarlijk.
Internet is steeds een crime in dit hotel; erg lastig!! Als het zo blijft wil ik toch even op zoek naar een internetcafe.
Ook geprobeerd weer werk te regelen als ik terug ben. Dit weekend is er een speciaal muziekfestival op Zanzibar,
ik heb verschillende uitnodigingen gehad om mee te gaan; maar toch maar besloten om het niet te doen.
Alles kan niet maar zo; en dan ga ik liever naar Mwanza. Maandag vertrekken, donderdag terug in Dar es Salaam.
donderdag 11 februari 2010
Gisteravond heerlijk uit eten geweest met en heel stel van het hotel en daarna weer "filosoferen"
op het dakterras, erg gezellig. Vandaag heb ik de kleren opgehaald die gemaakt werden van de restanten van de stof die ik gekocht had.
Een driekwart broek en een mouwloos shirt. Verder wat plannen bekeken voor volgende week; ik ga dan waarschijnlijk naar het victoriameer.
Nog even vakantie vieren dus voordat ik terug ga naar Nederland. Het weer is hier nog steeds erg goed; een beetje te warm eigenlijk,
bij een beetje beweging ben je al weer kletsnat van zweet. Dus: gewoon heel langzaam bewegen.
woensdag 10 februari 2010
Voor zeker kom ik dus binnenkort terug: de vlucht is al omgeboekt.
De eerste week van maart ben ik weer in Nederland en dit vind ik ook wel weer leuk.
Ik zet wel de langdurige procedure in werking; voor eventueel later en zie dan wel weer, maar zonder corruptie,
of wat dan ook. Maar ik wil me beter voorbereiden; al duurt dit 1 of 2 jaar; liefst met een organisatie.
dinsdag 9 februari 2010
Vandaag was een erg rustige dag; internet deed het niet dus kon ook weinig werk doen wat dat
betreft dus werd het de studie. En veel overdenkingen; ik denk er steeds meer over om de langdurige registratie maar te laten beginnen,
gewoon voor als ik later hier weer aan het werk wil en begin maart terugkomen, dat is nadat Bas op vakantie hier geweest is.
Ik heb dan geen frustratie, verlies van geld en tijd, maar ga gewoon terug en bereid me beter voor voor een volgende keer,
als het even mogelijk is via een organisatie, zodat ik in elk geval meer hulp bij het regelen heb.
Nogmaals, ook dit is niet zeker, maar zijn wel mijn overdenkingen. Ook hoef ik dan geen geweld te doen aan het feit dat ik eigenlijk
niet mee wil werken aan de corruptie; ik heb dan immers de tijd.
maandag 8 februari 2010
Wat boodschappen gedaan, en mijn haar laten knippen, werd toch wel erg lang.
Oh ja, en nieuwe schoenen gekocht die beter bij mijn outfit passen.
Computerwerk gedaan, mail gelezen, wat me weer erg goed deed. En veel van deze bemoedigingen komt op hetzelfde neer:
dat dit beslissingen zijn (wel of niet betalen) die ik alleen zelf kan nemen , maar ook : liefhebbend waarschuwend
om niet te goed van vertrouwen te zijn. Allemaal mensen dus die me goed kennen en het goed met me voor hebben:
ik ben een gelukkig mens.
Mia knapt iets op, ze gebruikt nu ook een paar dagen medicijnen en gisteren was natuurlijk wel erg uitputtend, maar
ze zal toch nog wel een paar dagen nodig hebben om te herstellen.
zondag 7 februari 2010
Vandaag is het een prachtige dag en een dag voor veel overdenkingen, dus het strand is geen
slechte optie dacht ik zo. Veel gezwommen, wat uiteraard erg fijn was, het water was mooi helder. Op tijd terug want ik zou Mia van het busstation
halen. Die had een reis van 7 uur in de bus eropzitten, terwijl ze daar tyfus opgelopen had en erg ziek was, daarom ook kon ze
vrijdag en zaterdag niet reizen; maar ook nu was ze er niet al te best aan toe, kon zonder hulp niet eens lopen.
Enkele andere hotelgasten dachten dat ik me zo wel gelukkig zou moeten voelen, mijn eigen privekliniek in de kamer(Mia en ik delen nu een kamer met 4 bedden).
Een afspraak voor dinner had ik al staan met Michela en Lenny, de mensen van het vliegtuig en Renatus, de taxichauffeur.
Het werd iets later doordat ik eerst Mia wou verzorgen, zorgen dat ze eten kreeg etc., daarna ben ik gegaan en ook
met hen besproken wat te doen; ook over het feit dat ik er zo'n moeite mee heb om mee te werken aan de corruptie.
Michela (die immers op de italiaanse ambassade werkt) weet ook dat de corruptie hier op die manier werkt, maar ze
adviseerde mij, omdat ik er zo'n moeite mee heb, om dan maar een dag te wachten, ondanks dat ik de naam van die persoon kreeg.
Eerst wilde zij een goede vriend van haar vragen met mij mee te gaan naar het Ministerie (gratis, vriendschapsgebaar).
Hij is een of andere hoge piet die ook veel voor artsen regelt bij het Ministerie.
Morgen zal ze hem benaderen, dus ik wacht dat eerst maar af.
zaterdag 6 februari 2010
Gisteravond was geweldig!! Eerst waren we in een strandhotel met inderdaad wel live muziek, maar
nauwelijks echte afrikaanse muziek en nauwelijks echte mensen, dus daar zijn we weer weggegaan en naar een "local"
kroeg gegaan, waar de echte muziek (dan wel geen live muziek) gedraaid werd. En dan wel zo dat ongeveer iedereen er moeite mee heeft
om stil te zitten; dus geweldige sfeer en geweldig gedanst; ik had veel leraren/leraressen tegelijk.
Vandaag dus niet al te vroeg opgestaan, met een aardige (knappe) meneer gepraat die van grieks/tanzaniaanse afkomst is en dus ook
zowel europa als Tanzania gewend is en die vertelde me ook dat ik er maar aan moet wennen dat corruptie hier normaal is.
Ik kan beter betalen, als het maar aan de juiste "sleutelfiguur" is, hij zal uitzoeken wie dat bij het Ministerie van
Gezondheid is, ik zal dit weekend gebruiken om te overdenken of ik ook dat principe opzij kan zetten. Wil ik hier willen leven en
werken zal het bijna wel moeten. Als ik besluit om dat wel te gaan doen en ik krijg een naam van de persoon waarmee ik moet handelen,
ga ik maandag weer naar het ministerie.
vrijdag 5 februari 2010
Vanochtend hebben ze een nieuw slot in de deur van de hotelkamer gemaakt.
En vrijwel iedereen die in het hotel werkt kwam even langs om het verhaal van mij te horen en "pole" wensen,
een soort medeleven betuigen. Maar bovenal vonden ze het ook nogal grappig geloof ik.
Vanmiddag heb ik weer swahili lessen gehad en maar wat computerwerk gedaan.
Vanavond ga ik naar een soort dansavond, waar de traditionele muziek (live) gespeeld wordt en natuurlijk de traditionele dansen.
Iedereen die mij een beetje kent zal begrijpen dat ik natuurlijk vanavond ook ga proberen mee te dansen; we zien wel.
Ik heb er veel zin in.
donderdag 4 februari 2010
Het ministerie is hier dus echt een verschrikking, zowel de dokter als ik
konden gewoon wachten en na een hele tijd met allerlei mensen in de wachtkamer gezeten te hebben gingen we maar eens vragen:
de meneer waar iedereen in die wachtkamer een afspraak mee had was die ochtend gewoon vertrokken naar Dodoma (een andere plaats)
en niemand vertelt ons dat, laat je gewoon wachten. Dus ook weer niks geworden; maandag een nieuwe afspraak; ook ben ik hier in Dar es
salaam particuliere ziekenhuizen gaan bekijken en gevraagd, maar ook dat gaat eventueel te lang duren voordat ze dat rond hebben.
Vanavond lekker uit eten geweest in een "local" restaurant heerlijk gegeten. Maar toen ik terug in het hotel was had
ik een groot probleem: mijn sleutel van de hotelkamer verloren! De taxichauffeur gebeld of ie toevallig in de auto lag; niet dus!
En laat ik nou de enige kamer van het hotel hebben waar geen reservesleutel van was!! Dus laat op de avond van alles
in rep en roer. Ze hebben zo'n beetje alle sleutels die er maar te vinden waren (volgens mij zelfs persoonlijke) bij elkaar gezocht
en allemaal geprobeerd op het slot, zonder succes. Uiteindelijk kwamen ze bij me dat ik de nacht maar bij iemand anders moest doorbrengen,
maar er was ondertussen ook steeds eentje bezig geweest een sponning los te wrikken om zo in te kunnen breken; en dat lukte
eindelijk, om half een kon ik dus naar bed.
woensdag 3 februari 2010
Nog niets gehoord van de kerkelijke organisatie; maar morgen heb ik een afspraak bij het
ministerie samen met de gepensioneerde arts. KWW beleid: kieken wat´t wordt. Vanochtend maar wat gestudeerd, internet doet het
maar heel af en toe, soms kan ik net 1 of 2 mailtjes binnenhalen en het is weer afgelopen.
dinsdag 2 februari 2010
Ik heb er maar eens een nachtje over geslapen; weet nog niet goed wat te doen..
In elk geval heb ik vanmiddag (eindelijk) de nieuwe kleren opgehaald, het is inderdaad erg fleurig; ik zal
straks wat foto's laten maken en op internet zetten.
maandag 1 februari 2010
Vanochtend direkt naar het ministerie gegaan om me te laten registreren.
Dat werd een gigantische domper, omdat ik allerlei formulieren in moet vullen; dit moet naar Nederland
opgestuurd en vandaar met handtekening en diploma in het engels etc. terug.
Ik heb gezegd dat ik dat allemaal heb, maar de gewone procedure moet gevolgd worden.
De "gewone procedure" voor alleen het verpleegkundig diploma (daarna moet anaesthesie nog geregistreerd) gaat
ongeveer 6 - 8 weken duren!!!! Ik ben eerst maar eens terug naar het hotel gegaan. Daar zou ik toch ook al mensen ontmoeten
van een kerkelijke organisatie, die scholen en ziekenhuizen runnen in Tanzania en die kijken nu wat ze voor me doen kunnen.
Dan heb ik ook nog een gepensioneerde arts ontmoet, die altijd in Engeland gewerkt heeft en nu
hier wat vrijwilligerswerk wil doen (hij komt hier oorspronkelijk vandaan), maar heeft ook zoveel moeite gehad.
Volgens hem omdat hij niet overal duizenden dollars onder de tafel doorschuift.
Maar officieel is er geen corruptie meer in dit land.
Hoe dan ook ; fotokopieen van al mijn papieren een een brief van mij met mijn relaas neemt hij morgen mee naar het ministerie
en gaat voor mij aan de slag... wie weet...
Ook nu doet internet het de hele dag niet; dus ik weet niet wanneer dit relaas op de site komt.
zondag 31 januari 2010
Gisteren toch nog naar het strand geweest, daarna wel wat gewerkt, maar internet deed het niet.
Verder werd het wel erg stil in het hotel; een heel stel ging uit, naar een dancing. Ik heb nog wel even bovenop het terras gezeten,
genieten van de volle maan.
Vandaag ook weer een hele rustige dag; ik zou de rok en blouse ophalen, maar de winkel bleek dicht, dus dat moet morgen maar.
Ik zal nu de kamer voor 1 nacht delen met een deense mevrouw; die zou anders voor 1 nacht wat anders moeten zoeken.
En voor mij scheelt dat toch weer in de kosten.
Ondanks dat ik dus verder niks bijzonders beleef, vermaak ik me prima, heb genoeg te lezen en/of te doen.
zaterdag 30 januari 2010
Vannacht een sms van Dr. Sasi gehad dat hij voor 1 week vertrekt naar Ghana, voor
een of andere bespreking. Dus ik ben hier sowieso nog een week,
maar misschien neemt alle geregel ook nog wel dezelfde tijd in beslag.
Dus toch maandag maar zo snel mogelijk naar het ministerie. Vandaag maar wat werken, het is stil in het hotel, vanavond de rok en blouse ophalen; spannend!
vrijdag 29 januari 2010
Gisteravond weer gezellig in het ethiopisch restaurant gegeten.
Maar vandaag was een erg saaie dag. De papieren zouden gistermiddag al in Dar es Salaam aangekomen zijn
(de zending is te volgen), maar kwam ook vandaag niet, en ik had er best wel op gerekend. Maar nu,
kwart over zeven ´s avonds hier, komen ze me ineens een grote envelop brengen en ja hoor!! het diploma.
Dus maandag kan ik direkt naar het ministerie van Gezondheid en mijn weekend is ook een stuk relaxter.
Ik ga nu zo eerst eten en dan zie ik wel weer.
Maar ja... dan is er geen internetverbinding, de hele avond niet en moet het goede nieuws voor jullie wachten.
donderdag 28 januari 2010
Gisteravond natuurlijk weer bovenop het terras gezeten en gezellig een glaasje
drinken, maar vooral veel kletsen (leukere naam: filosoferen ) over van alles en nog wat, over idealen
enzovoorts, en een soort afscheidsfeestje van Mia, omdat ze vanochtend zou vertrekken naar Dodoma.
Maar ook dat ging weer niet door; later op de dag belde ze of ze nog een nacht de kamer mocht delen; de bus
was stuk en gaat morgen pas (hoopt ze).
Verder heb ik vandaag niet zoveel beleefd, wat werken,
wat swahili leren, beetje ouwehoeren met de mensen die hier werken, ze willen me allemaal graag swahili leren,
dus dat moet goed komen, maar soms roepen er zoveel tegelijk dat ik ze iets na moet zeggen dat het alleen maar verwarrend is.
Vanavond zal ik opnieuw uit eten in het ethiopisch restaurant, maar nu met de mensen van het vliegtuig en Renatus.
woensdag 27 januari 2010
Gisteravond gegeten bij een ethiopisch restaurant, dat was erg gezellig en lekker.
Het is de bedoeling dat je gezamelijk een paar gerechten besteld en die komen op een groot plateau te liggen
waarop een soort dunne pannekoek gemaakt van zuurdesim of zoiets ligt. Vanaf dat plateau eet je dus gezamelijk,
gewoon met je (rechter)hand.
Vandaag na de swahili lessen zat ik te wachten op de taxi naar de markt en kom ik in het hotel de mensen tegen
waar wij deze zomer op vakantie waren, waar we de "Mud hut" van gehuurd hadden.
Ze waren een paar dagen in Dar es Salaam en ze kennen de mensen van Cefa, dus kwamen even langs.
Dat was toch wel heel toevallig!
Op de markt heb ik gezocht naar mooie stoffen, het liefst traditionele stoffen,
maar de meeste stoffen worden gemaakt in China, hoewel wel speciaal voor de afrikaanse markt.
Ik heb een zo'n lap gekocht en ben daarna naar een kleermaker gegaan die daarvan een rok en blouse zal maken.
Ik ben benieuwd, het was nogal een gedoe om hem duidelijk te maken wat ik wil, want dat is anders dan wat hier de mode is.
Dus dat werd tekenen en de centimeter uit zijn handen halen om aan te geven hoe groot en/of lang ik iets wou hebben.
Het is een hele kleurige lap, dus dat wordt wel wat. Hoe de lap eruitziet kun je zien bij foto's.
dinsdag 26 januari 2010
Gisteravond hebben we met een heel stel bovenop het terras van het hotel wat zitten
drinken, wat erg gezellig was. Mia, mijn kamergenote, die hier opgegroeid is en een paar Engelsen weten veel van de
geschiedenis en politiek van Tanzania, maar ook van andere Afrikaanse landen. Dus ik heb vooral zitten luisteren
en vragen, want ik besef dat ik er eigenlijk helemaal niets van weet. Mia zal me de komende dagen bijpraten, want omdat
ook zij problemen heeft met de vergunningen, delen we de kamer nog een paar nachten.
Vandaag ben ik zo vroeg mogelijk naar het Ministerie van Gezondheid geweest, omdat er een vraag
was over de papieren die opgestuurd worden vanuit Nederland, en als ik zou wachten daarmee totdat Dr. Sasi er is, is er weer
een dag verloren. Ik heb de meneer gesproken en alles is goed, dus de vertaling kan opgestuurd.
Achteraf maar goed ook, want ondertussen wacht ik nog steeds totdat Dr. Sasi contact opneemt.
Vanavond zullen we met een damesclubje ergens anders gaan eten, lijkt me leuk, we gaan met de taxi, om ´s avonds
met de dala dala of die kleine driewielerbrommers te gaan lijkt ons niet veilig.
maandag 25 januari 2010
Gister dus niet maar wat werken/leren, ik kreeg een sms van Michela met de uitnodiging naar
"White Sand" te gaan, vandaar gingen we dan met de boot naar een strand op een klein eiland. Je moest een heel eind
door het water lopen om bij de boot te kunnen komen (het was eb; ik heb de schoenen aangehouden), maar het was een geweldig strand.
Niet te druk, er was een strandtentje waar je kon eten en drinken. Er bleek ook een groep italianen te zitten die bij mij
in het hotel zitten; dus dat werd erg gezellig. Ik zal wat foto´s van Michela en Lenny op de site zetten. Al met al namen we de
laatste boot terug (19.00 uur)en was het redelijk laat dat ik weer terug in het hotel was.
Vandaag dus maar wel werken en leren(ook swahili); het is tenslotte niet alle dagen feest. En alle strandkleren maar eens uitgewassen.
Morgen dus met Dr. Sasi naar het ministerie van Gezondheid en ik hoop wat meer te kunnen regelen, al is het
verder nog weer afwachten, ook op de papieren uit Nederland. Het hotel zit helemaal vol en mij was verteld
dat ik vandaag een andere plaats zou moeten zoeken, maar Mia (de zweedse mevrouw
waarmee ik zaterdag naar het strand ben geweest) en ik stemden ermee in een kamer te delen,dus ik kan in dit hotel blijven.
Ik heb haar wel verteld dat ik kan snurken, maar we zien wel, zij schijnt nogal beweeglijk en praterig te zijn in de slaap.
Dus dat wordt een spannende nacht.
P.S. enkele stekels heb ik kunnen verwijderen, sommige zitten er nog in, maar het doet al minder pijn.
zondag 24 januari 2010
Gisteravond ben ik erg vroeg naar bed gegaan, ik was erg moe van het strand en van de pijn,
maar wel prima geslapen. Vanochtend was de voetzool wel zachter, maar ik kreeg de stekels er nog niet uit, dus nu
maar een andere therapie: olijfolie erop smeren, wat ervoor moet zorgen dat de stekels eruit komen. Natuurlijk
met de nodige portie geduld. Het is hier niet verstandig om zomaar wat te pulken; je hebt hier heel snel
kans op een infectie.
Dus vandaag maar wat werken/leren, misschien zal ik Michela en Lenny vandaag nog ontmoeten
(de mensen van het vliegtuig.)
zaterdag 23 januari 2010
Vanochtend bij het ontbijt sprak ik met de zweedse mevrouw; ze had computerproblemen.
Ik heb geprobeerd deze op te lossen, maar dat is niet gelukt, maar daarna stelde ze voor samen iets leuks te gaan doen,
dus dat werd het strand. Ze kent hier behoorlijk goed de weg en weet alles te vinden; tot haar 15e heeft ze in
Dar es Salaam gewoond. Het was erg gezellig; minpuntje was dat toen ik het water in ging, er opeens heel veel van die
zwarte ballen met stekels op de bodem lagen; ik probeerde ze wel te ontwijken, maar stapte toch op een en daarna viel ik, dus
overal stekels. Maar het meest vervelend zijn die in de voetzool, die zitten erg diep en zijn heel pijnlijk, dus ik
loop nu kreupel. Eerst maar een papaya gekocht; de schil daarvan gaat op de voetzool, met wat verband erop.
Het is de bedoeling dat de huid dan wat zachter wordt, zodat ik de splinters/stekels eruit kan halen.
Thuisgekomen dit verhaal geschreven, maar er is geen internetverbinding, dus kan niet online.
Ik heb ook contact gehad met Dr. Sasi en die moet dinsdag in Dar es Salaam zijn; hij neemt dan contact met mij op en
we gaan samen nog eens naar het Ministerie van Gezondheid; om wat meer druk te zetten, alles misschien nog wat
te verduidelijken. Verder is het voor mij afwachten totdat de papieren uit Nederland komen; de engelse BIG registratie
en de gecertificeerde vertaling van mijn diploma verpleegkunde.
vrijdag 22 januari 2010
Vanochtend swahili les gehad, daarna met die mevrouw (Lona) op
stap geweest. Ze heeft me meegesleept naar allerlei adresjes waar je goed en goedkoop kan eten.
Bijvoorbeeld ook naar de universiteit, daar gaan ook gewoon heel veel andere mensen naar toe om te eten.
We hebben ook gelegenheden bezocht die ze niet kende, vroeg dan gewoon of ze in de keuken mocht kijken,
deed gewoon een soort controle hoe schoon alles was en zei me daarna dan of ik daar wel en soms ook,
beter daar niet kan eten. Dat was best lachen, al voelde ik me soms een beetje opgelaten. Maar meestal
werden we heel vriendelijk ontvangen, bijna iedereen hier houdt van een lach en een grapje en daarna
krijg je zowat alles gedaan.
Vanavond ben ik dus maar eens bij een van die gelegenheden gaan eten, was erg leuk, want de mensen die
er werken hadden mij ´s middags daar wel gezien en ze kwamen om de beurt bij me zitten om vragen te stellen.
Zij willen graag wat engels leren (kennen ze nauwelijks) en ik swahili, dus dat communiceerde wel leuk.
Verder kreeg ik nog een leuke foto van mijn zus, die haar aan mij deed denken en heb ik dus maar bij de foto´s geplaatst,
evenals een foto van Renatus, de taxichauffeur die me hier in Dar es Salaam overal bij helpt.
donderdag 21 januari 2010
Vanochtend vroeg dus stoep liggen.. Maar dat had succes en de man
in kwestie heb ik gesproken. Die maakte mij duidelijk dat niet alles hopeloos is, zolang ik me maar eerst
als verpleegkundige laat registreren, daarna kan dan de specificatie erbij. Dus ik moet toch echt eerst het
diploma verpleegkunde laten vertalen in het engels en dat officiele papier op laten sturen.
Hij raadde me aan om naar de Nederlandse
ambassade te gaan, die konden de boel misschien wat versnellen. Nou, ze konden niets voor mij doen, maar het
is al een hele belevenis om daar naar binnen te gaan. Eerst moeten de mobiele telefoons uit en ingeleverd. De controle is nog strenger dan op het vliegveld; echt ALLES wordt
nagekeken. Dat gaf veel hilariteit, vooral bij Renatus (taxichauffeur) die had dat nog nooit meegemaakt.
Hij gaat echt overal mee naar toe en draagt dan mijn tas, maar elke keer moest er weer wat uit de tas gehaald en weer door de scan.
Ik ging dus maar eens kijken wat ze op dat scherm zagen, maar dat mocht dus niet: ik moet op een veilige afstand blijven.
Al met al kan dat papiergedoe dus nog wel even duren, maar daarna kan ik tenminste aan het werk; als ik nu vertrek
kan ik niks meer doen, dus volhouden zo maar. Ik heb Rikus gebeld en die heeft de de paperassen (diploma) opgehaald die in opslag waren,
gescand en de instanties gebeld, dus dat is geweldig en geregeld, in zoverre, dat ik nog een mailtje moet versturen
met het verzoek tot vertaling en het wordt dan direkt naar de betreffende instantie hier in Tanzania gestuurd.
Dus moet ik morgen eerst vragen of dat nou het Ministerie van Gezondheid is, of het ziekenhuis.
In het hotel is het nu een gezellige boel, met veel jonge mensen, er zijn veel mensen die als afstudeerproject een of ander onderzoek
hier gaan doen. Naar bv. Malaria, maar ook perinatale zorg, heel veel op het gebied van gezondheid.
Een opsomming van nationaliteiten: chinees, zweeds, noors, amerikaans, nederlands, italiaans, engels.
woensdag 20 januari 2010
Gisteren was het internet nauwelijks aanwezig, dus kon de verhalen niet plaatsen en geen
mail binnenhalen, dus dat heb ik vanochtend als eerst maar gedaan en ja hoor, veel bemoedigende berichten, fijn!!
Heb ook wel weer goede zin. Gisteravond ook mijn vader nog even aan de telefoon gehad, die knapt mooi op (was ook een beetje ziek)
en mijn moeder wordt donderdag opnieuw geopereerd. Hopelijk dat nu het steentje (tussen lever en gal) wat haar zo dwars zit, nu verwijderd kan worden.
Vanmorgen eerst swahili lessen gehad en daarna ben ik toch maar naar het Ministerie van Gezondheid gegaan, ondanks het feit dat
ze me eerst zouden bellen, maar ik heb geen zin om te wachten tot ik een ons weeg. Dus .. Maar daar werd me gezegd
dat de desbetreffende meneer er niet was, morgen en overmorgen ook een druk bezet man is en ik kan dus geen afspraak maken.
Ik heb gevraagd of ze me aub op een andere manier verder willen helpen, want hoe moet ik hier anders ooit aan het werk??
Ik werd gebracht naar het kantoor van registratie waar mijn diploma, cv, etc. liggen en die maakte me duidelijk dat registreren
niet zal lukken, omdat het vak anesthesie-assistent hier niet bekend is en er dus geen registratie van mogelijk is.
Ik begin nu ook te begrijpen waarom de meeste hulporganisaties zeggen geen anesthesie mensen te kunnen gebruiken...
Volgens haar kon ik beter naar huis gaan..
Maar.. eergisteren heb ik bij de registratie van verpleegkundigen (waar ik dan niet moest zijn)
een aardige behulpzame meneer ontmoet, die ook in Utete als arts gewerkt heeft en daar ben ik maar eens mijn beklag gaan doen.
De enige mogelijkheid volgens hem is toch om die meneer te spreken te krijgen die bijna niet te spreken is. Dus weer terug
naar dat kantoor en duidelijk gemaakt dat ik echt een afspraak of zoiets moet hebben. De afspraak is nu dat ik morgen
daar al op tijd ga zitten wachten totdat (en of) hij op kantoor arriveert en hem dan direct probeer te spreken te krijgen.
Dus... morgenvroeg om 7.30 uur vertrek ik naar dat kantoor, wel erg vroeg, maar beter een tijdje wachten , dan hem mislopen.
Nou dan ga ik nu dus maar studeren op mijn swahili, op mijn studie en wat ander werk doen; komt dat ook nog goed.
Eigenlijk wil ik zo ook nog wel een stukje lopen, want het is echt prachtig weer.
Bedankt iedereen voor de bemoedigingen en wordt morgen weer vervolgd..
dinsdag 19 januari 2010
vanochtend zo vroeg mogelijk naar Het ministerie van Gezondheid geweest, maar
kon weer weg, want de man zou er de hele dag niet zijn!!!
"Misschien morgen" zeggen ze dan,
maar de klap is groot; daarna nog even naar
de immigratiedienst, dat is daar namelijk in de buurt, checken of ik dan alle papieren heb, al kan ik het
nu niet rond maken. Terug naar het hotel dan maar, kleding gewassen , een eind gelopen, maar vooral de vraag,
hoe houd ik de moed erin?? Daar heb ik vandaag heel veel moeite mee. Ik ontmoet hier in het hotel vanmiddag een aardige mevrouw
die engelse les aan een groep komt geven. Ik vraag haar of ze ook swahili lessen geeft. Ja hoor, zegt ze, hoe lang blijf je
hier en wanneer beginnen we?? Morgen om 8.00 uur dus, dan ga ik naar het ministerie en daarna weer lessen; we zien wel
hoeveel dagen ik nog hier moet blijven, de lessen gaan dan per dag (is hier halve dag).
Toch wat om mee vooruit te komen, dacht ik. Na wat telefoontjes vanuit het thuisfront gaat het ook iets beter,
maar wat optimisme betreft is dit tot nu toe de zwaarste dag.
maandag 18 januari 2010
vandaag dus naar Het ministerie van Gezondheid geweest. Ik dacht nog wel van
bureaucratie ed af te zijn, nou, hier kunnen ze er ook wat van!! Ik heb op 3 verschillende kantoren mijn
verhaal gedaan , daarna was ik bij de directeur ziekenhuizen (of zoiets). De brief die ik van het ziekenhuis
Utete meegekregen had voor de immigratiedienst voldoet hier niet, omdat deze aan mij gericht is (uitnodigingsbrief)
, maar nu moet er van het ziekenhuis een brief komen gericht aan het Ministerie van Gezondheid, met het verzoek mij
daar als vrijwilliger te laten werken en waarom dat nodig zou zijn. Ook moet ik me alsnog laten registreren in
Tanzania als anesthesie-verpleegkundige. Dat kan gelukkig in hetzelfde gebouw en ik wordt nu naar dat kantoor gebracht.
Maar degene die daarover gaat is in bespreking. Na 4 uur!!!! wachten, vertellen ze me dat ik beter naar huis kan gaan en morgen
terugkomen. Dus dat doe ik dan maar, morgen hoop ik dat dus te kunnen regelen. Ik heb Dr. Sasi al gebeld voor zo'n brief,
die moet ik dan later deze week maar ophalen. Daarna kan ik dan weer verder.
Ik voel me gelukkig een stuk beter en ook mijn moeder lijkt zich redelijk te voelen, al moet ze nog wel voorlopig in het
ziekenhuis blijven en nog een keer weer geholpen worden.
zondag 17 januari 2010
vandaag weer niet zoveel te vertellen, veel op bed gelegen want ik was wat ziek
(diarree, waarschijnlijk van die lekkere watermeloen van gisteren). Bovendien was er overdag de hele dag
geen stroom en kon ik verder ook niet veel doen. Het is nu prachtig weer hier, stralende zon en geen regen.
Op dit moment is er weer stroom en dus internet en zet ik zo snel mogelijk de foto's erop.
zaterdag 16 januari 2010
Na de eerste schrik en wat telefoontjes met het thuisfront is er weer een nieuw plan ontwikkeld:
Ik probeer daar als vrijwilliger te gaan werken, dus niet betaald. De weg die ik dan moet volgen is weer anders;
ik moet eerst naar het ministerie van gezondheid in Dar es Salaam, me daar melden als vrijwilliger en van
hun een formulier meekrijgen die dan weer naar de immigratiedienst moet. Dus nog even wachten met terugreis regelen dan maar.
Dit lijkt me beter dan het voorstel van Dr. Sasi; die dacht dat ik beter naar huis kon gaan en in juli bv.
weer terugkomen. Ik heb hem geprobeerd duidelijk te maken wat ik nu allemaal hiervoor heb moeten regelen en dat dat dus niet zo makkelijk
gaat.
Gistermiddag later nog wat foto's gemaakt, zal ik ook proberen erop te zetten.
Dr. Sasi zou naar Dar es Salaam gaan dit weekend met de bus en ik ga ook, maar blijf dan in het hotel en ga maandagochtend
zo snel mogelijk naar het ministerie van Gezondheid. Zo'n busreis is toch elke keer wel weer een hele onderneming en
vermoeiend, ook nu weer was het een hele tijd wachten omdat er een vrachtwagen dwars over de weg vastzat in de modder.
Maar ook wel weer gezellig en de busreis is van Utete naar Dar es Salaam, dus er waren al heel wat mensen in de bus die
ik ken en nog meer die mij, mzungu ( = blanke) kennen. Dus dan wordt er veel gelachen en gekletst. En proberen ze me
duidelijk te maken waar ik hen van moet kennen; ik heb ze daar en daar toch gesproken of gezien?? Maar ik weet het
echt niet van iedereen nog. Vanuit de bus had ik al een smsje naar Renato (de taxichauffeur) gestuurd om te vragen
of hij me bij het eindstation af kwam halen, maar blijkbaar zijn er meer eindstations en vroeg hij me welke regio.
Dus dat vraag ik toch even aan de buschauffeur? In goed swahili (dacht ik) vroeg ik hem de naam van het eindstation.
"Nabu" zegt ie, dus dat sms ik door naar Renato. Nou daar begreep ie niks van, want dat betekent "nog niet".
De buschauffeur dacht dus dat ik vroeg of we al bij het eindstation waren.
Dan nog een goede tip voor als je in Dar es Salaam uit de bus stapt: denk niet wat aardig van die man dat hij mijn tas aanneemt
(dat dacht ik dus ook), maar deze rent ermee naar zijn taxi en wenkt dan ook dat je moet komen. Ik zeg dus dat ik al
gehaald wordt en mijn tas terug wil, maar hij maakt me duidelijk dat dat alleen kan als ik instap, of geld geef.
Ik heb daarop op zo luide toon gewoon in het Nederlands gemopperd en geroepen dat het een slechte kerel was,
dat er allerlei mensen omheen kwamen staan en hij niks anders kon doen dan gewoon die tas teruggeven. Ook weer geleerd.
Gelukkig kon ik terecht in het hotel waar ik in het begin ook zat en kan ik dus weer uitrusten van de reis.
Ja, en dan hoorde ik onderweg dat mijn moeder in het ziekenhuis ligt, ik vond het al vreemd dat ze gisteravond niet belde
wat ze beloofd had en was ook niet bereikbaar. Ondertussen is ze in Zwolle al geholpen, en alles lijkt nu verder goed, ik
heb haar zelfs even aan de telefoon gehad, dus dat is fijn , voelt dan wel heel ver weg allemaal.
vrijdag 15 januari 2010
Gelukkig was het maar een dipje van één dag en
voel ik me vandaag een stuk beter. Vanmorgen al vroeg opgestaan en kleding gewassen, want 's morgens is er nog water
buiten uit een kraan, daarna moet het aangesleept. Daarna naar het ziekenhuis gegaan om te internetten en om
er te zijn als Dr. Sasi zover is om naar de administratie te gaan.
Op een gegeven moment kwamen er twee dokters waarmee ik in de toekomst ga samenwerken
mij vertellen dat er een operatie zou zijn en ik werd uitgenodigd om te komen kijken hoe dat er aan toe gaat.
Het zou een keizersneeoperatie worden, de patient lag al op de operatietafel. We liepen door de operatiekamer naar
de ruimte om om te kleden en te wassen (dat is straks in het nieuwe gebouw anders). De patient had ook al een infuus, maar
moest er nog een want de dokter vond het naaldje te klein. En ja, dan help ik gelijk. De ruggeprik verdoving gaat hier
met een venflon naald!!(informatie voor de ingewijden). Daarna gaat de chirurg opereren. Ik heb gewoon de controles gedaan,
hier en daar op bloeddrukveranderingen gereageerd, het was al leuk om mee te maken. Er kwam een gezond msichana
(meisje)ter wereld, dus dat ging verder ook prima. De patient kreeg aan het eind van
de operatie wat pijn en daarvoor pethedine(pijnstiller), maar ze kreeg daarop een lichte allergische reactie. Er werd
mij steeds weer verzekerd dat dat niet vaak voorkwam, alleen soms. Maar ook hier is de therapie daarvoor gelijk dan bij ons.
Ik zal vanmiddag ook proberen wat foto's te maken van het ziekenhuis en de omgeving.
Ik krijg veel reactie's per mail, wat erg leuk is en ook het gastenboek wordt goed bezocht; leuk om te weten dat zoveel
mensen mijn verhaal een beetje volgen.
en ja... na dit verhaal geschreven te hebben werd ik uitgenodigd bij de administratie en de districtmanager. Het gedeelte van het aanvraagformulier
wat ze niet begrepen, schijnt in te houden dat ze een goedkeuring van de staat moeten hebben voor wat betreft
het budget om mij hier te laten werken. Dat wisten ze niet; hebben ze dus niet aangevraagd. Dat willen ze nu alsnog doen,
maar kan niet voor juli goedgekeurd zijn. Dus nu echt einde oefening en maar eens bedenken hoe ik verder alles ga regelen voor wat betreft
de terugreis.
Een beetje veel teleurgesteld voel ik me nu wel; dus eerst dit maar eens schrijven en dan bedenken hoe ik alles ga regelen.
donderdag 14 januari 2010
Vandaag een beetje vervelend dagje.
Ik voel me niks te fit en daardoor voel ik me verder ook niet al te prettig en heb ik er last van dat geen
eigen plekje heb. De administratiedingen moeten ook wachten tot morgen; er was ergens in het gebied een uitbraak van een of andere ziekte waar
al 5 mensen aan overleden zijn en er moest een team en hospitaalkamp geregeld worden omdaar heen te gaan.
Ik heb dus maar veel geslapen en af en toe wat gelezen.
woensdag 13 januari 2010
redelijk vroeg opgestaan, kleding gewassen en ik ben naar de markt gegaan
om bloem en eieren te kopen, ik wou een brood gaan bakken. Iedereen hier is erg benieuwd, want men denkt dat dat
zonder oven niet kan. Nou, dat is dus mooi gelukt en ondertussen hebben zich al meer gemeld om dat te leren.
Daarna ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Daar naar de administratie samen met Dr. Sasi, maar die moesten eerst
uitzoeken welk aanvullend formulier hun bij het contract moeten inleveren; dus morgen terugkomen...
Daarna werd ik meegenomen naar de nieuwe operatiekamer, die nog niet in gebruik is, maar ze willen graag advies
over hoe in te richten en of er nog dingen missen. Daarbij wordt dan ook veel gevraagd hoe dat in Nederland is, maar
dat is gewoon niet te vergelijken.
Er zijn wel al allerlei nieuwe dingen aangekomen, zoals een nieuwe ok tafel,
nieuwe lampen, nieuwe operatiesets, etc. Ze lieten me vol trots een kruk/stoel zien die dan voor mij zou zijn
bij de anesthesie. In dit land waar beleefdheid en vriendelijkheid erg hoog in het vaandel staat, was ik dus weer
eens ruw bezig toen ik zei dat dat het laatste was waar ik aan zou denken; qua anesthesie mis ik andere dingen.
Ik zag al die teleurgestelde gezichten en wist ik dat dat dus fout was; dus als nog heel hartelijk bedankt
voor de goede zorgen voor mij, leuk dat ze daaraan dachten en uitgebreid de stoel proberen.
Daarna konden we dus weer vrolijk verder met bedenken hoe de operatiekamer en andere ruimtes in te delen.
En een lijstje gemaakt van dingen die we voor de anesthesie in elk geval graag willen hebben.
Na de lunch ben ik met Shamsa meegegaan; ze vroeg of ik mee ging, oke, het bleek naar een koor te zijn, we gingen zingen.
Ik werd van harte welkom geheten en ik heb wat geneuried. Nadien gingen we met een van de zangeressen mee, die
lerares is en die gaat me extra lessen swahili geven. Een heel aardige vrouw en we zijn met z'n drieen naar de Rufiji rivier gegaan.
Daar werd weer met holle boomstammen gevaren en Shamsa zei dat zij zou betalen als ik over durfde varen.
Nou, dat is lachen, want dat had ik in september al gedaan en ik vond het erg leuk, dus we zijn de rivier over
gevaren en weer terug Vicky en ik, want Shamsa durft niet (ivm krokodillen). Dat was erg leuk
Thuisgekomen even liggen, bellen en 's avonds weer naar het ziekenhuis om te internetten, mail bekijken etc.
Toen ik om half 11 thuis kwam was ik heel er moe en gelijk naar bed gegaan.
Ook nu weer geen nichtje; dus of ze hebben in de gaten gehad dat ik dat vervelend vond, of ik heb eens een keer
voordeel van mijn gesnurk.
dinsdag 12 januari 2010
vandaag was het weer vroeg op om terug naar Utete te gaan.
Dat verliep allemaal prima. Ik zat direkt al naast een aardige meneer, die graag een beetje wou praten en veel wou weten over
Nederland. Ik heb hem een dropje laten proeven en erbij gezegd dat hij het weg mocht gooien als ie het niet lustte, maar
hij heeft het heel netjes volgehouden alleen uit respect voor mij zei hij later; hij hoefde geen meer.
Evenals koffie, wat ook maar een bittere smaak heeft.
In Utete ben ik me eerst gaan verfrissen en daarna kleding gewassen
en vond ik het tijd om de markt in Utete eens te bezoeken om lappen te kopen(als wikkelrok en zo, wat je hier veel ziet).
Dat gaf al veel hilariteit bij de vrouwen waar ik ze kocht ; omdat ik natuurlijk niet weet hoe het werkt en
hoe zo'n lap te wikkelen, maar vooral ook zo vast te maken dat ie niet valt.. Bovendien deed ik de lap eerst op z'n kop;
ik wist niet dat er een boven en onderkant aan zit, maar er is altijd iets te lezen aan de onderkant.
De vertaling van mijn tekst: U wordt van harte gefeliciteerd omdat u weet van de roddels..
Al met al wel gezellig inkopen doen zo.
Toen ik terug in huis was kwamen ook de vrouw en het dochtertje (Shamsa en Robby)van Dr. Sasi aan.
Het dochtertje is 9 maanden oud en een erg vrolijk kind. Maar de hele familie houdt van gezelligheid en vrolijkheid,
dus er wordt veel gelachen, geplaagd ook. Later op de dag zijn we bij een verpleegster op bezoek geweest, ook een hele vrolijke
meid. Die houdt veel van koken en ze zal mij het speciale maïsgerecht leren maken wat hier vrijwel dagelijks gegeten wordt.
Dan zal ik haar brood leren bakken.
Ondertussen had ik ook met Dr. Sasi besproken wat te doen met de immigratiedienst; ik heb namelijk liever dat ie meegaat,
zodat dat allemaal wat gemakkelijker verloopt. Dat gaat ie dus doen, ik weet alleen nog niet wanneer, eerst de papieren voor
elkaar maken voor wat betreft het contract en er schijnt nog iets nodig te zijn, maar ik weet nog niet wat ze bedoelen.
Moe naar bed, die ik nu voor mij alleen had, het nichtje blijft bij een vriendin slapen.
maandag 11 januari 2010
En ja hoor, weer om half 5 op... Het is hier in Tanzania een zwaar bestaan, zelfs
als je nog niet werkt. Dr. Sasi had het zo geregeld met de buschauffeur dat bij het eindstation in Dar es Salaam
deze man mij naar de stadsbus zou brengen die naar de immigratiedienst gaat. En ja hoor, dat verliep prima.
Ik heb het grootste gedeelte van de reis gedommeld en in Dar es Salaam op de stadsbus; dat viel me niet mee,
een drukte van jewelste, geschreeuw en gedoe, niks voor mij. Maar ja, ik kwam er wel. Maar ook daar was het
een enorme drukte en wachtrijen, waar ik het zweet al van uit had, eerst maar eens vragen waar ik moest zijn.
Na zo'n anderhalf uur was ik aan de beurt en ook zo weer weg, want ze willen ook een contract van het ziekenhuis
, ondertekend door het ziekenhuis en mij. Daar was in Nederland niets over gezegd; alleen die invitatiebrief, die
ik netjes bij me had, evenals de brief van het ziekenhuis Hoogeveen, kopieen paspoort, zes pasfoto's,
kopieen diploma; kortom alles wat gezegd was, maar dat maakt niet uit, nu moet ook het contract nog en ik
kon alles mee terug nemen. Tja, daar sta je dan.. Het hotel gebeld of ik nog een nachtje kan komen, maar was vol.
De taxichauffeur dan maar gebeld, die reed me eerst naar een hotel wat me niets leek, dus we zijn naar het oude hotel gereden
om te vragen of ze een goed alternatief wisten en vlakbij hun is een goed hotel (Passion's father), dus daarheen.
Echt heel aardige mensen, die nog maar één kamer hadden die ze niet goed genoeg voor mij vonden
(omdat voor douche en wc ik naar de deur ernaast moest; heel klein stukje over de gang).
Dus: aan de overkant van het straatje was een huis, dat was dan helemaal alleen voor mij.
Toen we samen gingen kijken en ik dat hele grote huis binnenkwam, zei ik maar heel snel dat ik toch liever die andere
kamer had. Even wat gegeten en gedronken, daarna was ik van plan om te internetten, alles bij te werken(zoals dit)
maar ik zat nog maar net in het kantoor toen de stroom uitviel, dus internet ook.
Dan maar de laptop opgepakt en naar het CeFa hotel(oude) en daar ben ik nu dus bezig.
Dr. Sasi heb ik al de stand van zaken doorgebeld en zijn reactie was zoiets als Maak je maar geen zorgen, komt allemaal
goed, kom morgen maar terug, dan kun je overmorgen weer richting Dar es Salaam pfff ja, ja...
Dus straks eerst maar eens weer uitrusten want ik heb dus al met al weer 3 reisdagen en dus 3 dagen vroeg
op voor de boeg.
zondag 10 januari 2010
Om 5.00 uur stond de taxi weer klaar (de afspraak was verzet)
en kon de nieuwe poging om naar Utete te gaan beginnen.
Dit was gelijk goed; op de bus was zelfs
ergens Utete te lezen!! Ik kwam naast een lieve, verlegen mevrouw met haar kind te zitten, maar de reis was
lang genoeg om toch een leuk contact op te bouwen en een gesprekje in swahili of iets wat erop lijkt
(wat betreft mij).
Ook afgelopen nacht had het weer veel geregend, dus toen de "snel"weg ophield
en er een stuk kwam waar ze met de weg bezig zijn, was er een behoorlijke file, oponthoud van allemaal
vrachtwagens en bussen die vastzaten in de modder. Dus ook overal in de berm en zo mensen, die al die
bussen uit moesten. ook wij moesten allemaal de bus uit, dan kon de onze proberen leeg erlangs te komen.
Dat lukte, al reed ie zover door dat ie helemaal uit het zicht was, dus dat werd een heel
stuk lopen met z'n allen. Goed voor de saamhorigheid, iedereen helpt elkaar om erdoor te komen,
want ook lopen was niet echt eenvoudig. Daarna kon de reis weer voortgezet worden.
Eenmaal in Utete aangekomen was aan mijn gezicht al te zien (wit) dat ik de gast van Dr. Sasi was en
ze wezen naar een ambulance, daar moest ik maar instappen. Zo ben ik dus per ambulance vervoerd naar het
huis van Dr. Sasi. Alwaar ik hartelijk verwelkomd werd en er werd me ook duidelijk gemaakt dat het de bedoeling was
dat ik eerst bij hem te gast was, de woning voor mij is nog niet rond. Om die reden waren er ook een neefje
en nichtje in huis, ook voor allerlei werkzaamheden (water halen, koken, afwassen, wassen, etc)
Dr. Sasi dacht dat ik eerst wel aan een bad toewas (nou, ik was inderdaad kletsnat van het zweet,
ook door dat lopen), dus lekker gedaan. Dat bestaat dan niet uit douchen, maar kommen water over jezelf
heengooien, maar het was heerlijk!!! Daarna lekker gegeten en toen werd het tijd om bij te kletsen.
Over het werk, hoe we dat gaan doen, maar ook hoe dat nou moet met de immigratiedienst, dus we besloten
dat ik morgen alweer naar Utete naar de immigratiedienst ga, nu met brief van het ziekenhuis,
daar moet ik dan een nacht blijven en dinsdag met de bus terug.
In afwachting van het bericht van de immigratiedienst mag ik niet werken, maar ik kan wel vast zien hoe alles daar werkt
wat we sowieso al beter vinden, eerst indrukken opdoen, dan iets doen; eventueel veranderen.
Daarna en tussendoor toch wel heel veel gepraat over het werk, maar ook foto's over en weer bekeken van familie
en we zijn nog even naar de "hot spring" geweesr, dat is een prachtig stukje natuurgebied vlakbij Utete,
daar ontspringt uit de grond kokend heet water.
Hele stukken verderop mocht ik pas even voelen, maar daar was het zelfs nog bijna te heet om aan te raken.
Dit schijnt heel heilzaam water te zijn om in te baden.
Na nog een bad ben ik maar lekker gaan slapen, ik moest immers de volgende dag weer vroeg op, maar ik lag nog maar net toen er een of ander beest al krijsend tegen mijn klamboe op sprong.
Het nichtje heeft hem de kamer uitgeveegd, onder luid protest van dat beest. Ik denk dat het een soort vleermuis is geweest.
Daarna gaan slapen, maar ineens word ik wakker omdat er iemand bij mij in bed kruipt en wat blijkt: het nichtje moet daar ook slapen,
wist ik niet..., toen wel.
zaterdag 9 januari 2010
Ik heb vanmiddag eindelijk contact gekregen met Dr. Sasi, nu blijkt hij malaria te hebben en was erg ziek gisteren.
Ook nu voelt hij zich nog niet goed en hij is nog in Utete. Dus de plannen zijn opnieuw gewijzigd, ik ga morgen met de bus naar Utete (nieuwe poging)
Ik heb Renato al gebeld en die zal hier morgenochtend om 4.00 uur bij het hotel staan.
Dus morgenochtend gaat het avontuur weer verder....
Het gaat blijkbaar wel meer zo; er is in dit hotel een italiaanse arts die elk jaar hier in Tanzania een dag of 10 komt werken,
hij weet meestal niet naar welk ziekenhuis hij dan gestuurd wordt. Op mijn vraag wanneer hij dan naar dat ziekenhuis gaat
(ik zag hem hier gisteren ook al) , zei hij dit niet te weten, er zou een chauffeur komen om hem te brengen, en hij wacht en hoort verder niets...
Dus wat dat betreft ben ik nog blij dat ik in elk geval contact heb met het ziekenhuis (Dr. Sasi)
vrijdag 8 januari 2010
Vandaag eigenlijk niet veel beleefd,
vooral gewacht op het telefoontje van Dr. Sasi, die zou contact opnemen zodra hij in Dar es Salaam
aankwam, maar nu (tijd is hier 18.12 ; is 16.12 nederlandse tijd) nog niets gehoord, dus vandaag naar de immigratiedienst
wordt ook niet meer wat. Gelukkig verveel ik me nooit en dus wat computerwerk gedaan,de studie natuurlijk
en af en toe wat swahili leren.
In het hotel zijn de gasten gevarieerd en internationaal, meestal mensen die hier werken vanuit een of andere
(hulp) organisatie. Naast de al vermelde Noor en Amerikaan zijn er Chinezen en bv. ook een franse mevrouw die werkt voor
het wwf (wildlife). We zitten met het eten aan een grote tafel in de eetzaal, dus ongezellig en eenzaam is het hier
niet. Ik hoop dat ik later toch wat meer nieuws te vertellen heb.
donderdag 7 januari 2010
Om 4.15 op, douchen en Renato stond al om 4.45 bij het hotel!!
Vond ik nogal vroeg, veel last van het verkeer zouden we toch niet hebben. Maar waar ik geen rekening mee hield was de
complete chaos die er op zo'n busstation heerst!! Vreselijk veel mensen en veel bussen en er staat van alles op die bussen,
maar niet waar ze heen gaan. Gelukkig begaf ik me niet alleen in die chaos, maar ging Renato mee, maar
ook die werd van het kastje naar de muur gestuurd, de een wees je naar links, de ander weer de andere kant op,
kortom, niemand leek het te weten. Toen we eindelijk de bus gevonden hadden (het buskaartje was van die bus),
bracht Renato me zelfs nog de bus in, waar hij iemand van de plek stuurde, dat was mijn plek.
De reis kon beginnen, maar ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik in de verkeerde bus zat.
Ondertussen zat ik dus naast een Masai man, die eerst op mijn raamplekje zat en die was eerst niet zo aardig,
ook zijn het hele kleine plekjes, dus het was even een beetje heen en weer drukken om normaal te kunnen zitten.
De bus stopt niet alleen bij instapplaatsen, maar ook bij verkoopplaatsen, dan komen er mensen langs de bus
om fruit, brood, gekoeld drinken etc. te verkopen. De Masai man kocht een zaklamp, met ledlampjes
een grote die aan 3 kanten kan schijnen. Ik vertelde dat ik een heel kleine ledlamp heb (van Hennie)
een soort sleutelhanger, nou dat vond ie geweldig, en maar proberen hoe hij uit en aan moest, daarna mocht ik
de nieuwe lamp elke keer aan en uit doen. Daarna werd het gezellig en veel gekletst, ondanks dat
hij geen engels kent en ik maar een beetje swahili. Hij vertelde dat hij nu terug ging naar Kidete,
waar hij vandaan komt, toen wist ik zeker dat ik verkeerd zat en begreep de vergissing (Kidete / Utete)
Toen ik de busconducteur dat wilde uitleggen zei hij steeds dat we er nog niet waren en dat ik weer
moest gaan zitten, maar toen we in Morogoro aankwamen, was daar een groot busstation en maakte ik hem met
behulp van de Masai man wel goed duidelijk dat ik echt verkeerd zat en dat ik de bus uit wilde om de bus terug
naar Das es Salaam te kunnen nemen. Zo gezegd zo gedaan en was ik na een vermoeiende reis om 15.00 uur gewoon terug op het
busstation in Dar es Salaam.
Het ziekenhuis gebeld dat ik vandaag dus toch niet kom en het voorstel van Dr. Sasi was dus dat hij morgen hierheen komt,
we gaan dan samen naar de immigratiedienst alles regelen, hij heeft weekendverlof in Dar es Salaam (woont zijn gezin).
Daarna kunnen we dan samen maandag terug naar Utete. Prima plan lijkt me zo. Anders ga ik daar morgen heen en het
weekend een beetje verloren. Nu eerst maar eens weer uitrusten, morgen alles regelen qua papieren.
woensdag 6 januari 2010
Ik begin al lekker aan het rustige tempo te wennen.
Ik heb wat op de laptop gewerkt, heb nog even wat boodschappen gedaan waarvan ik denk dat dat in Utete niet verkrijgbaar
is, wat gewassen en zo bereid ik me op morgen voor, om 5.00 staat de taxi bij het hotel om me naar het busstation te brengen.
Vannacht heeft het hier keihard geregend en het was daardoor de hele dag wat drukkend.
Toen ik vanavond naar de eetzaal ging, waren er overal insecten met grote vleugels.
De mensen van de keuken en schoonmaak raakten enthousiast hierover; ze gingen ze bakken!!
Het is voor hun een delicatesse en ik mocht ze ook proberen. Ze zijn erg knapperig en best wel lekker,
't is alleen even wennen om in je mond te stoppen. Ze worden kumbi kumbi genoemd. Een foto hiervan bij de foto's
dinsdag 5 januari 2010
Lekker ontbeten, opnieuw geprobeert te internetten/mail ophalen.
Dit lukt steeds niet, meer dan de helft van de tijd is dat in het hotel niet beschikbaar.
Gisteren had ik afgesproken dat Renato mij om 11.00 uur op zou halen en ja hoor!! 3 minuten voor 11.00
staat hij voor de deur. We gaan eerst naar het busstation, waar het een enorme drukte en toestand is, dus wederom ben
ik heel blij met Renato, die precies regelt in welk hokje we moeten zijn, legt hun uit wat ik wil en
op deze manier heb ik al een buskaartje gekocht voor donderdag.
Terug in het hotel lukt internetten / mailen wel dus kan ik eindelijk lekker alles bijwerken.
zondag 3 januari en maandag 4 januari 2010
De reis begon dus op 3 januari, vertrokken om 5.00 uur, omdat de weg niet
al te best was wat betreft de sneeuw. We waren mooi op tijd in Frankfurt, ingechecked en direkt door de douane.
Al snel bleek dat het vliegtuig een uur vertraging had, dus direkt een beetje stress: haal ik dan de overstap
in Cairo wel?
De vertraging werd 2 uur en dus ging ik ervan uit dat ik zou overnachten in Cairo .
Verder was het een prima vlucht; ik had voor beide vluchten een raamplaatsje gereserveerd,
bovendien zat ik naast een heel aardige meneer oorspronkelijk uit Egypte, maar nu wonend in Duitsland.
Deze meneer heeft me geholpen met het invullen van de papieren etc.
Het vliegtuig vloog sneller dan de oorspronkelijke planning en aangekomen in Cairo bleek ook dat
vliegtuig vertraging te hebben, dus veel geluk en ik kon zo overstappen. De vertraging werd nog veel langer
; we zaten al in het vliegtuig toen er een probleem met het vliegtuig bleek en de hele controleprocedure
dus opnieuw moest, nou dat duurt lang!
Maar ik kwam naast een heel aardig stel te zitten, die na enig overleg met elkaar
toch maar besloten om mij te durven vragen of ze mijn mobiele telefoon mochten gebruiken voor sms; ze hadden geen
beltegoed meer en het was dringend. Natuurlijk mocht dat en het contact was gelegd, wat voor mij erg positief uitpakte.
Deze mensen wonen nl. in Dar es Salaam, wisten geen antwoord op de vraag waar het busstation zou zijn, maar
raadden mij een goede vriend van hen aan, die een betrouwbare taxichauffeur zou zijn en die kon me daarheen brengen.
Ondertussen was ik van het reizen en wachten erg moe en besloot ik om alles in Dar es Salaam overdag uit te zoeken,
eerst een hotel, lekker douchen, uitrusten etc. en volgende dag verder.
Deze mensen waren enthousiast over die beslissing vertelden mij welk gasthuis/hotel erg goed en toch goedkoop was
en vroegen deze vriend/taxichauffeur mij daarheen te brengen, nadat hij hun afgezet had bij hun huis.
Eerst hebben ze me nog even geholpen met het kopen van een mobiele telefoonkaart, met het beste bereik voor Utete.
Ik kreeg een telefoonnummer van hun voor het geval ik problemen/vragen had in de toekomst in Tanzania.
Kortom, een geweldige ontmoeting en ervaring direkt al!!
Ik werd door Renato naar mijn hotel gebracht, waar ik
toch nog even moest wachten voor ik de kamer in kon, daarna direkt douchen!!
Toen heb ik maar eens het ziekenhuis gebeld en daar bleek dat ze me elke keer wel terugmailden; het is alleen bij mij
vervelend genoeg niet binnengekomen, misschien door virusbescherming?? Hoe dan ook, Dr. Sasi vroeg mij om pas donderdag
te komen, hij is nu op een congres en kan mij dus niet begeleiden/installeren. Oke, dus met het hotel geregeld dat
ik hier nog een paar nachtjes blijf. Is eigenlijk ook helemaal goed, kan ik wat wennen en goed uitrusten.
Even geslapen, gelunched en daarna Renato gebeld, een pinapparaat opgezocht, gekeken voor een internetkaart
voor de laptop (niet gedaan, te duur), en boodschappen gedaan, bij alles heeft Renato geholpen.
Het werd op dat tijdstip al drukker, en dan kom je alleen maar vast te zitten in het verkeer,
dus besloten om morgen de bushalte op te zoeken voor informatie etc.
's Avonds lekker pizza gegeten (italiaanse eigenaren) en gesproken met mensen van een internationale organisatie,
uit noorwegen amerika etc. Van hun de vraag of ik ook een engelse pagina kan maken; ze begrijpen geen nederlands,
dus misschien gaat dat ook nog gebeuren.
Nu eerst maar eens lekker slapen..
20 december 2009
Hier komen de belevenissen in kleine stukjes te staan, als voorbereiding heb ik vandaag de website gemaakt en online gezet.
begin december 2009
voorbereidingen voor het uitzwaaifeestje (was 13 december ) ; twee pulse- oxymeters gekocht,
diploma in het engels laten vertalen, brief van ziekenhuisdirekteur, enz., dus druk, druk druk